Zeeuwse uitdaging: Totstandkoming Challenger Zeeland

“In het begin zei iedereen dat het nooit wat zou worden,” herinneren ze zich allebei nog goed, “maar dat heeft ons alleen maar meer gemotiveerd.” Hun harde werk werpt nu vruchten af. Met de hulp van vele enthousiaste vrijwilligers hebben Sander van Buren en Sven Vermeulen het voor elkaar gekregen een prestigieus internationaal tennistoernooi te organiseren… in Middelburg.
Door Mereke van Garderen

Van regionaal tot internationaal
Het begon allemaal in 2001, toen Sven Vermeulen een regionaal tennistoernooi opzette in Oost-Souburg. Dit toernooi had succes en groeide door de jaren heen. Vanuit een groot regionaal toernooi ontstond al gauw een klein nationaal toernooi, dat bleef groeien. In 2008 ging Sander van Buren meedoen, en werd ervoor gekozen het toernooi uit Oost-Souburg te combineren met het regionaal bekende Maeneblusscherstoernooi in Middelburg. MLTC in Middelburg werd de nieuwe toernooilocatie, waarmee het toernooi naar een hoger niveau kon worden getild. In 2009 kreeg het toernooi de hoogst mogelijke status voor nationale toernooien, en verwierf het met Thermphos een toonaangevende hoofdsponsor.
Dit nationale toernooi was zo'n succes dat de twee mannen steeds groter durfden te dromen. Hun idee om in Zeeland een internationaal toernooi te organiseren werd aanvankelijk met scepsis ontvangen. “Iedereen dacht dat het onmogelijk was,” zegt Van Buren, breed glimlachend. Vermeulen had dezelfde ervaring. “Mensen dachten dat we gek waren,” herinnert hij zich, “ze geloofden nooit dat het zou kunnen.” Het idee dat Zeeland te klein is om zo'n groot toernooi te herbergen, zorgde er alleen maar voor dat ze meer gemotiveerd werden en harder gingen werken. Ze besloten eind 2009 een internationale Future status aan te vragen, die prompt door de KNLTB en ITF werd gehonoreerd.

Future en Challenger
Aldus vond in september 2010 voor het eerst een internationaal toernooi in Middelburg plaats, met Future status. Naast deze Future, met in totaal €10.000 prijzengeld voor heren en €15.000 voor dames, vonden ook een open toernooi (Maeneblusscherstoernooi), een Nationaal Ranglijsttoernooi en een jeugdtoernooi plaats. Het succesverhaal duurde voort, en het toernooi voldeed met gemak aan de internationale eisen voor een Future. Op veel gebieden was het volgens Van Buren zelfs “ver boven de norm”. Dit spoorde de twee initiatiefnemers ertoe aan om het toernooi een stap verder te brengen, en ze vroegen voor 2011 een Challenger status aan voor het damestoernooi. Dit verzoek werd aanvankelijk geweigerd, omdat alle licenties reeds aan andere toernooien waren vergeven. Vermeulen en Van Buren gaven zich echter niet zo snel gewonnen. Er werd een aanvraag gedaan voor een uitzondering, en in december 2010 werd de Challenger status aan Middelburg toegewezen.

De manager en de scheidsrechter
Nadat deze formaliteiten geregeld waren, begon het echte werk. Vermeulen en Van Buren organiseren het toernooi samen, ieder verantwoordelijk voor hun eigen taken. Technisch adviseur Vermeulen, die ook als internationaal scheidsrechter actief is, zorgt voor de tennisgerelateerde aspecten, Van Buren is als toernooidirecteur de eindverantwoordelijke voor het gehele evenement. Het financieel rondkrijgen van het evenement was de moeilijkste opgave. Hiervoor waren ze vooraf al gewaarschuwd, en het bleek inderdaad een uitdaging om voldoende regionale bedrijven bereid te vinden het toernooi te ondersteunen. Van Buren is trots op wat op dit gebied is bereikt: “We hebben bewezen dat het mogelijk is krachten te bundelen in Zeeland.” Van Buren is niet alleen verantwoordelijk voor de financiën, maar voor alle organisatorische aspecten van het toernooi, tot in detail. “Vergeet niet rode limonade te kopen,” zegt Van Buren wanneer hij gebeld wordt over een tennisevenement met 35 kinderen, “de meeste houden niet van die oranje.”
Een moeilijk aspect van de organisatie is het vinden van voldoende mankracht. Een toernooi zoals Challenger Zeeland is voor 95% afhankelijk van vrijwilligers, legt Van Buren uit, en het is moeilijk zo veel mensen te vinden die kunnen helpen. Een andere moeilijkheid is het verenigen van de verschillende belangen. Zo wil MLTC bijvoorbeeld het park schoon en netjes houden, terwijl men natuurlijk ook zoveel mogelijk toeschouwers wil trekken. “We organiseren voor het publiek,” zegt Van Buren, “wat ook voor de spelers leuk is. In Nederland zijn we altijd net wat gekker dan anderen, en dat weten de spelers.”